Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Πως να είσαι θετικό πρότυπο ως μονογονέας για τα παιδιά σου.




Ο μονογονέας μετά το χωρισμό ή την απώλεια ( στην περίπτωση θανάτου του άλλου γονιού) βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα Γολγοθά αρνητικών και μπερδεμένων συναισθημάτων και σκέψεων, ρεαλιστικών δυσκολιών, πρακτικής και οικονομικής φύσης (αλλαγή κατοικίας, δρομολόγια παιδιών για το σχολείο, τις δραστηριότητές τους,  λογαριασμοί που πιέζουν ), απαιτήσεων και αναγκών, ενοχών, αν δεν συνέβαινε αυτό το κακό, θυμού απέναντι στον εαυτό ή και απέναντι στα παιδιά ( …σε στιγμές απελπισίας: αν δεν είχα τα παιδιά,  τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα ), αυτολύπηση και κυρίως φόβο για το μέλλον.

Ο χωρισμός και η απώλεια προσώπου, σε ψυχολογικό επίπεδο ακολουθούν την ίδια διεργασία. Κάθε απώλεια συνοδεύεται από αντίδραση πένθους, που διαρκεί κάποιο χρονικό διάστημα. Στην περίπτωση του διαζυγίου ακόμη κι αν η απόφαση για χωρισμό ήταν ξεκάθαρη και συνειδητοποιημένη, υπάρχει η διαδικασία πένθους που αφορά την επένδυση συναισθημάτων, προσδοκιών, κοινής πορείας στη ζωή, υπάρχει πόνος για τα σχέδια που δεν προχώρησαν, για τα όνειρα για μια ευτυχισμένη οικογένεια, που δεν πραγματοποιήθηκαν.  Μέσα σε αυτό το διάστημα κυριαρχούν τα αρνητικά συναισθήματα παράλληλα με μια προσπάθεια προσαρμογής στην καινούργια ζωή.

Πως μπορεί ένας μονογονέας μέσα σε αυτό τον κυκεώνα μπερδεμένων σκέψεων και  συναισθημάτων να δείξει στα παιδιά του, ότι υπάρχουν και θετικές πλευρές στη ζωή; 
Πως μπορεί να λειτουργήσει σαν θετικό πρότυπο, ώστε η οικογένεια να παραμείνει ενωμένη; Πως αντιμετωπίζει τη μιζέρια,  ώστε να μην αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, που ποτίζει και δηλητηριάζει κάθε πτυχή της ζωής; Τι μηνύματα είναι καλό να περάσει στα παιδιά του και τι να αποφύγει;

Για κάποιο λόγο, όταν μιλάμε για θετικό τρόπο αντιμετώπισης των δυσκολιών πάντα μου έρχεται στο μυαλό η ταινία του  Roberto Benigni :  La vita e bella. Θυμίζω την υπόθεση: ένας πατέρας βρίσκεται με το γιό του σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο πατέρας θέλοντας να προστατέψει το γιό του από τη θλιβερή πραγματικότητα και θέλοντας να τον βοηθήσει να συνεχίσει μια φυσιολογική παιδική ηλικία,  δημιουργεί μια καινούργια πραγματικότητα. Κάποιοι θα πουν, λοιπόν μαθαίνεις τα παιδιά να ζουν στο ψέμα, σε ένα φανταστικό κόσμο; Θα απαντήσω: όχι, δεν τα μαθαίνεις να ζουν στο ψέμα, ως ενήλικας γνωρίζεις την πραγματικότητα, οφείλεις όμως ανάλογα με την ηλικία τους να τα προστατεύεις γιατί είναι παιδιά!  Όχι λέγοντας ψέματα και παίζοντας θέατρο, αλλά διδάσκοντάς τα να αντιμετωπίζουν θετικά τη ζωή και τις δυσκολίες της. Σαν γονιός μπορείς να τους μάθεις να βλέπουν με αισιόδοξο τρόπο τη ζωή, να παλεύουν τη δυσκολία, να τονίζεις  την προσπάθεια για το καλύτερο και όχι την παραίτηση και τη μιζέρια.

Αναλυτικότερα:

-      -    Μην φορτώνεται τα παιδιά με τα δικά σας προβλήματα και μην τα βάζετε σε θέση- ρόλο συντρόφου, περιμένοντας από αυτά υποστήριξη. Συχνά οι γονείς μέσα στη δική τους στενοχώρια και απογοήτευση μιλούν στο παιδί για τις προσωπικές τους δυσκολίες, με λεπτομέρειες. Μην τους θέτετε προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν και που τα εισάγουν πολύ νωρίς στον κόσμο των ενηλίκων. Μείνετε στα θέματα που αφορούν τα ίδια και τη δική σας σχέση μαζί τους.

-       -   Φροντίστε τον εαυτό σας, κάποιες φορές ο μονογονέας ξεχνά το ότι είναι άνθρωπος, άνδρας, γυναίκα!  Ρίχνεται στον αγώνα της ζωής και ξεχνά τελείως τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες. Ο γονιός που προσέχει και τον εαυτό του, λειτουργεί σαν θετικό πρότυπο για τα παιδιά, που αναγνωρίζουν δύο πλευρές της ζωής,  όχι μόνο τη δυσκολία, το καθήκον αλλά και την διασκέδαση, τη χαρά. Μην θυσιάζεστε, αυτός που θυσιάζεται περιμένει και ανταλλάγματα. Φροντίζοντας και τον εαυτό σας, τα μαθαίνεται να φροντίζουν κι αυτά το δικό τους εαυτό. Τα θέλω σας λοιπόν, είναι σημαντικά, διδάσκουν τα παιδιά να υπερασπίζονται τις δικές τους ανάγκες, να φροντίζουν τον εαυτό τους και να εξελιχθούν σε υγιείς ανεξάρτητους ενήλικες.

-       -  Παραδεχτείτε τα λάθη σας. Ο μονογονέας δεν είναι  και δεν οφείλει να είναι υπεράνθρωπος, έχει στιγμές αδυναμίας, κάνει λάθη. Είναι θετικό να αναγνωρίζετε και να παραδέχεστε λάθη. Τα παιδιά μαθαίνουν να παραδέχονται τα δικά τους λάθη και να προσπαθούν για το καλύτερο.

-       -  Μην αναλαμβάνεται το ρόλο του γονιού που δεν είναι ή δεν μένει πια μαζί σας. Είναι άδικος κόπος που το μόνο που αφήνει είναι κούραση και απογοήτευση. Αναλαμβάνεται όσο καλύτερα μπορείτε το δικό σας ρόλο, αυτό είναι αρκετό.

-       -  Μην απομονώνεται την οικογένεια από το κοινωνικό σύνολο. Μπορεί να μην έχετε καμμιά όρεξη να παραβρεθείτε στο τάδε παιδικό πάρτυ, μην το στερείτε όμως από τα παιδιά σας. Όταν μια οικογένεια κλείνεται στον εαυτό της, για μεγάλα διαστήματα οι δυσκολίες και τα προβλήματα διογκώνονται και ξεφεύγουν από την πραγματική τους διάσταση, γίνονται πιο τρομακτικά και οι λύσεις εξαφανίζονται.

-       -  Από τα πρώτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μονογονέας είναι το οικονομικό. Σαφώς και είναι θέμα. Είναι όμως το σημαντικότερο; Πάντα; Κάθε στιγμή της μέρας; Έχω γνωρίσει ανθρώπους με οικονομικά προβλήματα ή σοβαρά προβλήματα υγείας, που θα σου πουν Καλημέρα με χαμόγελο και διάθεση για ζωή, που χαίρονται με απλά καθημερινά πράγματα, όπως μια κουβέντα με ένα φίλο, κι ανθρώπους με οικονομική άνεση που περπατούν χέρι- χέρι με τη μιζέρια…

-       -  Στην περίπτωση του διαζυγίου, όσο άσχημη κι αν είναι η συμπεριφορά του/ της  πρώην συζύγου μην κατηγορείτε συνέχεια. Κάποιες στιγμές σίγουρα θα βγείτε από τα όρια σας, δεν πειράζει. Μην το κάνετε συστηματικά. Αποδεχτείτε τις λάθος επιλογές σας και το δικό σας μερίδιο ευθύνης. Αν φταίνε μόνο οι άλλοι τα διδάσκεται ως πρότυπο, πώς να μην αναλαμβάνουν ευθύνη των πράξεων και να παίζουν το ρόλο του θύματος κατηγορώντας τους άλλους.

-         -     Τα παιδιά θα μιμηθούν περισσότερο το πρότυπο αντιμετώπισης της ζωής που διδάσκεται με πράξεις όχι μόνο  με λόγια!  Χρησιμοποιείστε το χιούμορ για τις δυσκολίες.- 

-      -   Φροντίστε η καθημερινότητα σας να έχει όμορφες στιγμές, ας είναι μικρές ή λίγες, ειδικά τον πρώτα καιρό μετά το χωρισμό ή την απώλεια, αυτές οι μικρές στιγμές κρατούν ενωμένη την οικογένεια και γεννούν ελπίδα ότι μετά τις πρώτες δυσκολίες τα πράγματα θα φτιάξουν.

-      -  Όταν χάνεται ο ένας γονιός, η οικογένεια εκτός από το πένθος για την απώλεια του συντρόφου και πατέρα ή μητέρας, έχει να διαχειριστεί ένα παραπάνω δύσκολο κομμάτι, τους γύρω, συγγενείς και φίλους που μπορεί να θέλουν να έχουν λόγο, να κρίνουν και να παρεμβαίνουν. Εκεί ο γονιός που έμεινε πίσω πρέπει να βάλει τα όρια του για να κρατήσει ενωμένη την οικογένεια.
      

Τέλος ας σκεφτούμε καλά ότι:
Οι συμπεριφορές μας στη ζωή είναι πρώτα από όλα θέμα φιλοσοφίας, ότι σκεφτόμαστε και πιστεύουμε, αυτό και βγάζουμε προς τα έξω, στα παιδιά μας, στους ανθρώπους που γνωρίζουμε, στον τρόπο που φερόμαστε στον εαυτό μας. Τα περισσότερα αδιέξοδα τα δημιουργούμε οι ίδιοι ,παγιδευόμαστε σε αυτά, δεν ακούμε.

 Είναι καλύτερα να μην εστιάζουμε στα προβλήματα, αλλά στις λύσεις τους, κάποιοι άνθρωποι αναλώνουν απίστευτο χρόνο για να αναλύσουν τη δυστυχία τους, το πόσο άδική υπήρξε η ζωή μαζί τους, το πόσο καλά έπραξαν οι ίδιοι, το πόσο άσχημα τους φέρθηκαν και χτίζουν με τα  ίδια τους τα χέρια μια φυλακή. Επίσης δίνουν ελάχιστο χρόνο για να σκεφτούν λύσεις σε προβλήματα και δρόμους που θα τους οδηγήσουν σε καλύτερες επιλογές

Η ζωή είναι άδική, δύσκολη και σκληρή, για όλους, με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα. Είναι όμως και όμορφη, έχει χαρές, στιγμές ευτυχίας, αγκαλιές, χαμόγελα, κ.α. όταν βλέπουμε μόνο τη μια σκληρή πλευρά ζούμε δυστυχισμένα …..Και μην ξεχνάμε μια λέξη ΕΠΙΛΟΓΗ. Μια κατάσταση είναι πάντα μια κατάσταση. Εσύ επιλέγεις όμως την οπτική σου:  αν θα είναι θετική ή μίζερη…..


Άρθρο της Μαρίας Σκαρλάτου δημοσιεύτηκε στο singleparent.gr 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου