Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ή μικρός-μικρός παντρέψου ή......

Είναι ο γάμος σε μικρή ηλικία αιτία διαζυγίου;

Στα ζευγάρια που βλέπω στο γραφείο μου συνηθίζω να αναφέρω την ακόλουθη παρομοίωση: δείτε τη σχέση σας ή το γάμο σας σαν ένα σπίτι που χτίσατε μαζί και ήταν ότι καλύτερο σας συνέβη, τη δεδομένη στιγμή. Το κοιτάζατε με αγάπη, κάνατε σχέδια για την ζωή σας εκεί, κάλυπτε τις τότε ανάγκες σας και κάνατε όνειρα για το κοινό σας μέλλον μέσα σε αυτό.
Ο χρόνος περνάει όμως και τι πιο φυσιολογικό για ένα σπίτι ή μια σχέση να ‘βγάζει’ μικροπροβλήματα. Τα χρώματα ξεθωριάζουν, οι τοίχοι σε κάποια σημεία φουσκώνουν , ανακαλύπτετε ότι η κουζίνα δεν βολεύει ή ότι έχουν γίνει βασικά λάθη στη διαρρύθμιση γιατί οι τωρινές ανάγκες είναι διαφορετικές….εκεί λοιπόν ή αρχίζετε να διορθώνετε ότι φθορά εμφανιστεί για να συνεχίσετε να ζείτε καλά εκεί μέσα… ή το αφήνετε στην τύχη του. Τότε οι φθορές που θα συσσωρευτούν θα θέλουν μια περιουσία για να διορθωθούν…άσε που θέλει κόπο και χρόνο και έξοδα και άστο καλύτερα, αφού δεν έγιναν τότε που έπρεπε….
Και εδώ κάποιος θα σκεφτεί: Καλύτερα να βρω καινούργιο σπίτι (=σχέση, πρόσωπο) που θα είναι ακριβώς όπως το θέλω τώρα! Το θέμα είναι ότι σύντομα και το καινούργιο σπίτι θα βγάλει φθορές που αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, η ιστορία απλά θα επαναληφθεί!
Ο γάμος σε μικρή ηλικία μπορεί να είναι αιτία διαζυγίου όταν:
1. Η μικρή ηλικία είναι πάρα πολύ ‘μικρή’.
Σίγουρα υπάρχουν ζευγάρια τα οποία έχουν μεγαλώσει κι ωριμάσει μαζί και δηλώνουν ευτυχισμένα. Όμως σήμερα τα διαζύγια έχουν αυξηθεί σε όλες τις ηλικίες, γιατί η αντιμετώπιση της λύσης του γάμου, τόσο από την κοινωνία όσο και από το άτομο έχει αλλάξει. Όταν ένα ζευγάρι έχει σχέση από το λύκειο, δηλαδή ξεκινά στα 17 του και ακολουθεί γάμος πριν τα 25 και παιδιά, είναι εύκολο να αφεθεί η σχέση στη φθορά του χρόνου και να πάρει την κατηφόρα.
‘Γνώρισα το Γιώργο στα 18 μου, μεγαλώσαμε μαζί, τον αγαπώ αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι…μου τελείωσε…δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του πια, είμαι 28 και νιώθω ότι δεν έζησα τίποτα’ Χρύσα.
2. Αν υπήρχαν ή όχι προηγούμενες σχέσεις.
Οι προηγούμενες σχέσεις λειτουργούν σαν μέτρα σύγκρισης. Αν δεν υπάρχουν προκύπτουν ερωτήματα όπως: «είμαι καλά ή νομίζω ότι είμαι καλά;».
3. Δεν αξιολογούνται τα σημάδια της φθοράς.
Συνήθως ο ένας χτυπά τα καμπανάκια στη σχέση, ο άλλος δεν τα ακούει κι όταν ο πρώτος θα πάρει αποφάσεις… ο δεύτερος πέφτει από τα σύννεφα. Άρα είναι σημαντικό να υπάρχει διάθεση, να ακούσεις τον άλλο και τις ανάγκες του οι οποίες με τον καιρό αλλάζουν γίνονται διαφορετικές.
«Δεν μπορώ να καταλάβω τι έφταιξε, δεν υπήρχε κανένα σημάδι ότι η Μαίρη, δεν περνούσε καλά μαζί μου, είχαμε έναν ιδανικό γάμο» ( ψάχνοντας και ρωτώντας, ανακαλύπτω πολλά σημάδια, που δεν αξιολογήθηκαν). Αντώνης 31 ετών, γνωρίστηκαν με τη Μαίρη, όταν αυτή ήταν 20 και αυτός 21, παντρεύτηκαν στα 22 και 23 κι έχουν ένα γιό 6 ετών. Η Μαίρη ερωτεύτηκε κάποιον άλλο.
4. Θεωρείται δεδομένος ο/η σύντροφος/σύζυγος και η σχέση και δεν προσπαθούν για αυτή.
Ο κανόνας της ζωής είναι πως όλα αλλάζουν γύρω μας, εξελίσσονται, μετασχηματίζονται. Αλλάζουν οι ανάγκες, αλλάζουν οι επιθυμίες, αυτό δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί σαν απειλή για τη σχέση αλλά σαν εξέλιξη και πρόοδο. Κάποια ζευγάρια θεωρούν πολύ στέρεη και σταθερή τη σχέση τους μόνο και μόνο επειδή υπάρχει κοινό παρελθόν ’δεν πίστευα ποτέ ότι ο Χρήστος θα με πρόδιδε, έχουμε περάσει τόσες δυσκολίες μαζί’. Το καλό κοινό παρελθόν μιας σχέσης δεν εξασφαλίζει αυτόματα και χωρίς προσπάθεια, το μέλλον της…
5. Ο καθένας σαν άτομο, σαν προσωπικότητα δεν εξελίσσεται αλλά μένει προσκολλημένος στον άλλο, δεν αναπτύσσει φιλίες, παρέες, κοινωνικότητα και ξεχωριστά κομμάτια.
6. Βιάζονται με ενθουσιασμό να προχωρήσουν σε πιο επίσημη δέσμευση και στο επόμενο βήμα χωρίς να αφήνουν το χρόνο να κυλήσει για να βεβαιωθούν και να είναι σίγουροι για το μαζί.
7. Πριν προχωρήσουν σε δέσμευση γάμου δεν ‘έχουν ζήσει τη ζωή τους’ όπως αυτό το ερμηνεύει ο καθένας. Άλλωστε οι πειρασμοί σήμερα είναι πολλοί και όταν δεν ζούμε τις επιθυμίες μας και την κάθε διαφορετική φάση της ζωής μας, αυτή η φάση θα εμφανιστεί και θα ζητήσει ικανοποίηση αργότερα με τη μορφή απωθημένου! Και τότε εμφανίζεται το θέλω να ζήσω ότι και όσα δεν έζησα.
Θα έλεγα ακόμη ότι η ωριμότητα δεν συμβαδίζει πάντα με την ηλικία, ανώριμους ανθρώπους συναντάς σε όλες της ηλικίες. Όμως ειδικά οι πιο μικρές ηλικίες για τους λόγους που αναλύθηκαν παραπάνω, είναι καλό να μην βιάζονται και η απόφαση για γάμο να είναι συνειδητοποιημένη.
Η συμβίωση και η συνύπαρξη δεν είναι εύκολη υπόθεση, αν δεν τα έχουμε βρει πρώτα με τον εαυτό μας. Είναι δύσκολο το να συνυπάρχεις με τον άλλο, χωρίς να καταπιέζεις και να καταπιέζεσαι. Θέλει προσπάθεια, υπομονή, επιμονή, διάθεση για επικοινωνία, μοίρασμα, συνύπαρξη χωρίς να χάνεις όμως τον εαυτό σου!
Ο γάμος θέλει ωριμότητα, συνειδητοποίηση, προσπάθεια και γνώση ότι οι σχέσεις των ανθρώπων είναι κάτι ζωντανό. Αν δεν φροντίσεις τη σχέση σου και την αφήσεις στην τύχη της ….θα έρθει η στιγμή που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους!
άρθρο της Μαρίας Σκαρλάτου δημοσιεύτηκε  http://singleparent.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου