Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2020

σεμινάριο






Η παγίδα της αναβλητικότητας

-           Αν δυσκολεύεστε να παραδώσετε κάτι στην ώρα του,
-           Αν κινητοποιείστε μόνο στο παραπέντε και ποτέ ο χρόνος δεν σας φτάνει,
-           Αν λέτε στον εαυτό σας ότι δεν θα ξανασυμβεί να φανείτε ασυνεπής αλλά την επόμενη         φορά κάνετε ακριβώς το ίδιο, 
-          Αν οι δικοί σας άνθρωποι ενοχλούνται και δυσανασχετούν μαζί σας εξαιτίας αυτής σας της   συνήθειας,

Τότε αυτό το σεμινάριο είναι για σας!

Θέμα σεμιναρίου: Η παγίδα της αναβλητικότητας.
 Υπεύθυνη για την οργάνωση και ανάπτυξη του σεμιναρίου είναι η ψυχολόγος
 κ. Μαρία Σκαρλάτου


Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020 στην Gallery Pur Pur ώρα 6.30μμ με 8.30μμ.
Κόστος συμμετοχής: 20 ευρώ.
Καθώς οι θέσεις για το σεμινάριο είναι περιορισμένες δηλώστε έγκαιρα τη συμμετοχή σας έως και την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου στα τηλέφωνα:
2231307050 Gallery Pur Pur &
6945 9168 60  Μαρία Σκαρλάτου ψυχολόγος

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

Εφηβεία και οικογενειακά τραπέζια





Γράφει στο https://efiveia.gr η Ψυχολόγος Μαρία Σκαρλάτου

Έχουμε μπει για τα καλά στο εορταστικό κλίμα. Ένα κλίμα που εμπεριέχει λίγη παραπάνω κοινωνικότητα όσο επιλεκτικός κι αν είναι κανείς στο πού θα πάει και τι θα κάνει αυτές τις μέρες. Όλο και κάποιες παραπάνω προσκλήσεις και ευκαιρίες για συναντήσεις θα προκύψουν όπου θα «πρέπει» να παρευρεθεί η οικογένεια. Κι όταν η οικογένεια έχει παιδί ή παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας τα πράγματα είναι απλά. Τα παιδιά ακολουθούν αδιαμαρτύρητα το πρόγραμμα. Μπορεί ο γονιός να «κυνηγά» όλη την ώρα το 3χρονο παιδάκι του, που βρίσκει χαριτωμένο παιχνίδι π.χ. να ξεστολίζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, είναι όμως δεδομένο ότι αυτό θα ακολουθήσει την απόφαση του γονιού.

Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν τα παιδιά έχουν μπει στην εφηβεία. Εδώ αρχίζουν οι πρώτες διαμαρτυρίες, οι οποίες αυξάνονται καθώς η εφηβεία προχωρά. Αρχίζουν τα: «εγώ δε θέλω να έρθω»,  «θα βαρεθώ», «δεν έχω όρεξη», «γιατί δεν καταλαβαίνεις μαμά/μπαμπά ότι δεν τους αντέχω;», «εσύ μπορεί να περνάς καλά, εμένα δε με ρωτάς όμως», «βαριέμαι να ακούω κάθε φορά τις ίδιες συζητήσεις», «δε θέλω να απαντώ σε χαζές ερωτήσεις», «μου φέρονται σαν να είμαι μωρό», και η αλυσίδα των φράσεων δεν έχει τέλος. Συνήθως συνοδεύεται με το ανάλογο ύφος απίστευτης βαρεμάρας, ύφος σας κάνω τη χάρη για τελευταία φορά και φτάνει μέχρι έντονη αντιπαράθεση γονιού - παιδιού με τις φωνές να υψώνονται και από τις δύο πλευρές!

Θα πρότεινα μια απλή άσκηση μνήμης για τους γονείς με παιδιά στην εφηβεία. Πηγαίνετε τον εαυτό σας πίσω, πολύ πίσω. Μέρες γιορτών, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, σχολικές διακοπές. Θυμηθείτε πώς νιώθατε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, με τους μεγάλους, με τις ανούσιες συνήθως και βαρετές συζητήσεις τους, με θεματολογία που δεν είχε για σας κανένα ενδιαφέρον. Θυμηθείτε το συναίσθημα αυτό κυρίως, όταν έπρεπε να ακολουθήσετε τους γονείς σε βαρετές οικογενειακές «υποχρεώσεις», όχι σε επισκέψεις ή συναναστροφές που θα είχαν για σας νόημα π.χ. συνάντηση με αγαπημένα ξαδέρφια. Εκεί που οι μεγάλοι θεωρούσαν σημαντική τη συμμετοχή σας χωρίς να σας ρωτούν. Πώς ακριβώς νιώθατε τότε;

Αν έρθετε σε επαφή με τον έφηβο εαυτό σας και θυμηθείτε το συναίσθημά σας όταν έπρεπε να ακολουθήσετε τους γονείς σας, θα γίνει πιο εύκολη η διαχείριση της άρνησης του εφήβου. Σε γενικές γραμμές βοηθούν:

Το να εξηγήσετε στον έφηβο ότι καταλαβαίνετε ακριβώς τι σας λέει και τι νιώθει. Π.χ. καταλαβαίνω πώς νιώθεις, θυμάμαι κι εγώ στην ηλικία σου δεν είχα καμία όρεξη να ακολουθώ τους γονείς μου, αλλά… θα ήθελες να δούμε μαζί πώς θα γινόταν λιγότερο δύσκολο για σένα;

Το να μην προσπαθείτε να του επιβάλλετε με αυταρχικό τρόπο αυτό που θεωρείτε σωστό εσείς. Π.χ. «είμαστε οικογένεια», «πρέπει να πάμε όλοι μαζί και δε σηκώνω κουβέντα», στερώντας του όλο τον χρόνο από τις παρέες του για να τον περιφέρετε σε συγγενείς και φίλους σας, που του είναι αδιάφοροι.

Το να τον απαλλάξετε από κάποιες κοινωνικές «υποχρεώσεις» που καταλαβαίνετε πραγματικά ότι τον πιέζουν πολύ π.χ. τυπικές επισκέψεις, τραπέζια ειδικά προς το τέλος της εφηβείας που η επιλογή του να μείνουν είτε στο σπίτι, είτε σε φίλο / φίλη είναι πιο εύκολη.

Το να συζητάτε μαζί του, ώστε να βρεθούν ενδιάμεσες λύσεις που θα ικανοποιούν και τις δύο πλευρές. Μικρές υποχωρήσεις και από τα δύο μέρη, βοηθούν ώστε να μην υπάρχουν συγκρούσεις και έντονη δυσαρέσκεια. Οι έφηβοι συνεργάζονται καλύτερα όταν εισπράττουν ότι ο γονιός κατανοεί το συναίσθημά τους. Συνεργάζονται, όχι υπακούουν χωρίς αντιρρήσεις!

Επειδή οι διακοπές συνοδεύονται κι από μια παραπάνω ένταση, εξαιτίας του άγχους όλης της οικογένειας να χωρέσει μέσα σε λίγες μέρες, τώρα στο τέλος του έτους ό,τι κοινωνικότητα δε χώρεσε σε όλη τη χρονιά, ας χαλαρώσουμε λίγο όλοι γονείς και παιδιά. Ας χαρούμε αυτές τις λίγες μέρες χωρίς να βάζουμε τον πήχη των προσδοκιών πολύ ψηλά.
Καλές γιορτές!

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

Όταν η προσαρμογή στη φοιτητική ζωή δεν προχωρά ομαλά

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Μαρία Σκαρλάτου
Κάθε αλλαγή στον κύκλο της ζωή μας συνοδεύεται από συναισθήματα, συχνά αντιφατικά μεταξύ τους. Κάθε αλλαγή όσο επιθυμητή κι αν είναι συνοδεύεται από stress. Η προσαρμογή σε κάθε καινούργια φάση, δεν είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση και δεν προχωρά πάντα ομαλά.  
Για έναν έφηβο, η αρχή της ενήλικης ζωής μακριά από την οικογένεια διέρχεται από μια φάση προσαρμογής στην καινούργια πραγματικότητα. Την πραγματικότητα της σχολής που επέλεξε μακριά από την ασφάλεια της οικογενειακής εστίας. Αυτό το βήμα είναι η πρώτη ουσιαστικά σοβαρή απομάκρυνση των νεαρών ενηλίκων από την προστασία της οικογένειας που έχει μια έννοια πιο μόνιμη, δεν είναι διακοπές, ούτε ταξίδι λίγων ημερών. Στην περίπτωση των διακοπών και του ταξιδιού είναι από την αρχή γνωστό ότι μετά από λίγες μέρες θα επιστρέψει στη γνωστή ρουτίνα του.
Με την έναρξη των σπουδών θα πρέπει να οργανώσει ο ίδιος ο φοιτητής τη ζωή του, να φτιάξει μια καινούργια ρουτίνα, η οποία εκτός από τα μαθήματα της σχολής, έχει και ώρες μοναξιάς, έχει και ανησυχία, έχει και φόβο για το άγνωστο πέρα από τη χαρά της επιτυχίας του στόχου και τη διαχείριση της ελευθερίας και ανεξαρτησίας μακριά από την εποπτεία των γονιών. Ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο με ανάμικτα συναισθήματα, με χαρά αλλά και με φόβο για τις καινούργιες συνθήκες που καλείται να διαχειριστεί. Η προστατευτική ασπίδα της οικογένειας παύει να υπάρχει με τον ίδιο τρόπο και ο νεαρός ενήλικας αναλαμβάνει σταδιακά, την ευθύνη του εαυτού του και της καθημερινότητάς του.
Είναι αναμενόμενο λοιπόν η φάση προσαρμογής να μη γίνεται αυτόματα, αλλά να έχει κάποια χρονική διάρκεια, από εβδομάδες μέχρι και λίγους μήνες. Το χρονικό διάστημα που θα χρειαστεί ώστε να υπάρξει πλήρης προσαρμογή, διαφέρει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από τη δομή της προσωπικότητας κι από τις προηγούμενες  αποκρίσεις στις αλλαγές. Κάποιοι άνθρωποι προσαρμόζονται σχετικά γρήγορα και εύκολα σε μια νέα κατάσταση, κάποιοι άλλοι ακολουθούν μια πιο αργή διαδικασία. Και το ένα και το άλλο είναι απόλυτα φυσιολογικά.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που η διαδικασία προσαρμογής δεν εξελίσσεται ομαλά. Που οι γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις του φοιτητή/τριας, με κλάματα, με απογοήτευση, με δηλώσεις απελπισίας. Μπορεί να εμφανίζονται κρίσεις πανικού, φοβίες, άγχος, τάσεις απομόνωσης και απόσυρσης, άρνηση παραμονής μακριά από την οικογένεια, αντιδράσεις που μπορεί να υποδηλώνουν από φυσιολογικό άγχος προσαρμογής, μέχρι κάποιο σοβαρό ψυχολογικό ή ακόμα και ψυχιατρικό πρόβλημα.
Το ερώτημα που προκύπτει και ο προβληματισμός των γονιών αφορά το είδος της στάσης που πρέπει να κρατήσουν. Ποια είναι η σωστή αντίδραση που θα βοηθήσει τον έφηβο; Το να πιέσουν; Το να επιτρέψουν να παρατήσει την επιλογή του και να γυρίσει κοντά τους; Σαφώς η απάντηση για το ποια είναι η ενδεικνυόμενη αντίδραση διαφέρει κατά περίπτωση. Μπροστά σε ένα τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει μια απάντηση που να ταιριάζει σε όλες τις περιπτώσεις και να προσφέρει την ιδανική λύση. Η καλύτερη επιλογή εδώ είναι η παραπομπή σε ειδικό, ώστε ο φοιτητής/τρια να ξεκαθαρίσει μέσα του, τι τον φοβίζει, γιατί δυσκολεύεται τόσο να προσαρμοστεί και συνειδητοποιώντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά, του να λάβει την καλύτερη απόφαση για τον ίδιο.
Μια σημαντική δεξιότητα ζωής που χρειάζεται να έχει αποκτήσει ο φοιτητής πριν φύγει από το σπίτι είναι η ικανότητα προσαρμογής σε καινούργια περιβάλλοντα. Η υπερπροστασία των γονιών και η αποφυγή έκθεσής του σε συνθήκες που απαιτούν προσαρμογή, έχουν καταστροφικές συνέπειες, γιατί δε θωρακίζουν το αναπτυσσόμενο άτομο απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Δεν το προετοιμάζουν κατάλληλα, με αποτέλεσμα να νιώθει ανήμπορο και αβοήθητο μακριά από την προστατευτική ομπρέλα της οικογένειας. Υπάρχουν γονείς που στην προσπάθειά τους να προστατέψουν το παιδί τους από τη ματαίωση και την απογοήτευση, τρέχουν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον κάθε φορά που χρειάζεται, ενώ αποτελεί δεξιότητα ζωής η προσαρμογή μας σε νέες συνθήκες.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικός ο ρόλος της οικογένειας στην προετοιμασία του εφήβου ώστε να ζήσει καλά και μακριά της. Σαν γονείς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα βασικό κομμάτι του ρόλου μας είναι να δημιουργήσουμε υγιείς προσωπικότητες που θα μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, να λειτουργήσουν αυτόνομα και να ανοίξουν τα φτερά τους όταν έρθει η ώρα για να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωή.