Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Τρίτη ηλικία, σχέση με εγγόνια και κατάθλιψη.



 Τον Οκτώβρη και συγκεκριμένα την πρώτη μέρα του μήνα γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα τρίτης ηλικίας.

Μια σχέση σημαντική που δίνει ζωή, επιπλέον χρόνια, χαρά και στιγμές ευτυχίας στους ηλικιωμένους είναι η καλή σχέση με τα εγγόνια. Η σχέση ανάμεσα σε παππού - γιαγιά και εγγόνια είναι μια σχέση, απαλλαγμένη από το άγχος που συνοδεύει τη σχέση γονιού - παιδιού, πιο χαλαρή, σχέση αγάπης, αμοιβαίας αποδοχής. Μια σχέση που μπορεί να είναι ψυχολογικά ‘θησαυρός’ και για τις δύο πλευρές.
Μια καινούργια έρευνα επισημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι που διατηρούν σχέσεις, συναισθηματικό δέσιμο και επικοινωνία με τα εγγόνια νιώθουν χρήσιμοι, ικανοί να προσφέρουν και  παρουσιάζουν λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης και παραίτησης από τη ζωή. Η σχέση αυτή ‘προσφέρει’ συναισθηματικά ωφέλη και στις δύο πλευρές.

Συγκεκριμένα η έρευνα που φιλοξενήθηκε στο Πρώτο θέμα πραγματοποιήθηκε από την ερευνήτρια Sara Moorman, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Κολλέγιο της Βοστώνης.
Οι ερευνητές παρακολούθησαν 376 ηλικιωμένους και 340 εγγόνια, και σημείωσαν τις διακυμάνσεις της ψυχικής τους υγείας από το 1985 έως το 2004 δηλαδή για 20 χρόνια. Διαπιστώθηκε ότι τόσο οι παππούδες όσο και τα ενήλικα, πλέον, εγγόνια που είχαν δεθεί συναισθηματικά μαζί τους, παρουσίασαν λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης. Φάνηκε μέσα από την έρευνα ότι ο αντίκτυπος της σχέσης ανάμεσα στις δύο γενιές  είχε μετρήσιμο θετικό  αποτέλεσμα στην ψυχική υγεία και των δύο πλευρών.
«Σήμερα, μπορεί να είσαι 40 χρονών και να έχεις ακόμα έναν ή δυο παππούδες ή γιαγιάδες στη ζωή, γεγονός που ιστορικά δεν έχει ξανασυμβεί», αναφέρει η Moorman.
Οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας μπορεί να θεωρούνται μεγαλύτερης σημασίας σήμερα παρά ποτέ, αναφέρουν οι ερευνητές. Καθώς το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, οι γενιές συνυπάρχουν για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, και η μεταξύ τους σχέση μπορεί άλλοτε να προσφέρει υποστήριξη και άλλοτε να πλήττεται από εντάσεις.
Μια παράμετρος που εντοπίζουν και τονίζουν οι ερευνητές: πόσο σημαντικό είναι για τους παππούδες και τις γιαγιάδες να είναι σε θέση να ανταποδώσουν τη βοήθεια που λαμβάνουν από τα εγγόνια τους. «Οι παππούδες προσδοκούν ότι θα μπορούν να βοηθήσουν τα εγγόνια τους ακόμα και όταν αυτά θα έχουν μεγαλώσει αρκετά», αναφέρει η Moorman.

Μεταξύ των συμμετεχόντων, οι παππούδες και οι γιαγιάδες που ένιωθαν σχετικά ανεξάρτητοι, έδιναν συμβουλές στα εγγόνια τους και τους έκαναν περιστασιακά δώρα ή τους μαγείρευαν φαγητό είχαν λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ όσοι λάμβαναν μόνο βοήθεια, χωρίς να μπορούν να ανταποδώσουν, είχαν έντονα συμπτώματα κατάθλιψης.
Κι εδώ βλέπουμε ότι βασικό κομμάτι κάθε υγιούς ανθρώπινης σχέσης ( άσχετα από ηλικίες ) είναι η αμοιβαιότητα, το να προσφέρουν και οι δύο πλευρές στη σχέση ότι μπορεί ο καθένας, σεβόμενοι ο ένας τις ιδιαιτερότητες, την προσωπικότητα του άλλου χωρίς να φτάνει στην κατάχρηση ή τη θυσία (αισθημάτων, αναγκών, επιθυμιών).

άρθρο της Μαρίας Σκαρλάτου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου